Haydar gaat naar Istanboel om een pauw te kopen

Ik ken geen stad op deze wereld die zich minder
laat kennen door filosofen. Benader haar dus niet
door af te geven op de kooplui want dan pareert ze
in haar spiegels. Benader haar niet met geschenken,
geloof me er zijn dromen die je niet bepakken moet , beter
de zwaarte bewaren voor de zwaan thuis die nooit
bevonden heeft waterezel te zijn. En kranen

die traag druppels spillen maar ze huilen niet,
of oude muren van water die naar kranten ruiken.
Kranten, duizend jaar kranten, alsof de maan
ooit een kaartenhuis was, opgetrokken
uit het dolpension des hemels waar men
tijd genoeg heeft voor dat soort zaken.

En moe van het gejank der honden
kwam ze uit de hemel dwarrelen
De mens kwam en begon dierbare
spullen te verzamelen in haar buik waarvan
de Bosperus, die grote lome snoepkont
elk jaar een klein likje afdanst.

En daar ligt ze nu. Laat je blaffers thuis want
de hoerige wind zal opsteken om de honden mee
te nemen; breng liever spijzen, katten, thee. Haydar,
wil je hier dus een pauw kopen vergeet dan niet
dat je vrouw net als een kaartenhuis
je trouwe ogen niet verdragen kan.

Ga liever een poosje langs de kade zitten en kijk
naar de duizenden schepen die als waaiers
het gelaat bedekken van een bedroefde lotgenoot.

M.H.Benders